Marisol Soneira

Marisol Soneira

Mañá na 17ª Xornada de Conservación de Arte Contemporánea en Madrid, organizada polo Departamento de Conservación-Restauración do Museo Reina Sofía, Carmen Hermo falará sobre a recuperación e posta en valor da obra-legado de Man.

O Concello de Camariñas entregará o vindeiro luns unha mantelería de encaixe á Presidenta do Parlamento de Galicia, Pilar Rojo, no que será un dos seus últimos actos oficiais antes da súa marcha como deputada ao Congreso dos Deputados. O agasallo foi elaborado por palilleiras da Asociación Rendas de Camariñas durante as últimas semanas. A mantelería será colocada nunha das salas de recepción de mandatarios galegos e doutras comunidades autónomas, onde xa se atopan mostras doutras artesanías típicas de Galicia. Trátase dunha mantelería circular de oito metros de perímetro para un total de doce comensais.

Marisol Soneira advirte que “ningunha das empresas concesionarias” atende ás súas obrigas sobre horarios e liñas de transporte
 
Santiago de Compostela, 28 de outubro de 15. A deputada socialista Marisol Soneira esixiulle hoxe ao goberno galego que se dirixa ás empresas concesionarias das liñas de transporte da Costa da Morte e “faga cumprir as condicións ou retiren a concesión e saquen outro concurso”. Soneira levou ao Pleno do Parlamento unha pregunta oral diante do “clamor social” polo incumprimento xeneralizado no transporte por estrada da comarca.
 
Advertiu que malia os 11 expedientes abertos ás empresas, hoxe “non hai unha soa das liñas da Costa da Morte” que cumpra cos horarios e os itinerarios comprometidos, e lembroulle ao goberno galego que “son vostedes os que teñen que garantir a aplicación das condicións de adxudicación”. As empresas, dixo, “seguen sen facer caso dos expedientes e vacilan aos cidadáns, aos alcaldes e a vostede mesma”, espetoulle á conselleira de Territorio.
 
A deputada da Costa da Morte sinalou que o transporte público da comarca é “un auténtico desastre” con concellos que carecen de conexión coa capital galega ou coa cidade de A Coruña, e que están “a horas de trasladarse ao Hospital ou a centros educativos ou administrativos con transporte público dentro da propia comarca”.
 
Soneira lembra que o problema veuse agravado logo da derivación da concesión da empresa Arriva en beneficio de outras tres empresas que “non se poñen de acordo e non coordinan os horarios”. A situación xerada, engadiu, é “un clamor social” que ten transcendido aos plenos de tódalas corporacións locais e mesmo ten sido trasladado ña propia conselleira.
 
A parlamentaria socialista denunciou que “vivir na Costa da Morte non ten por qué resultar un castigo adicional” e alertou que esta situación provoca de facto un “grave problema de discriminación por residencia e status social especialmente ás persoas sen recursos e mais dependentes”.
 


Os socialistas galegos pedíron Parlamento á conselleira do Mar, Rosa Quintana, “que se marche á súa casa” por non ser capaz “de garantir a viabilidade do sector do cerco galego e impedir a súa ruína”.

A Comisión Institucional do Parlamento aprobou  unha Proposición non de Lei do Grupo Socialista para pedir a reforma da Lei de Réxime Electoral co obxectivo de garantir un dereito constitucional e establecer as máximas garantías no voto dos emigrantes galegos no exterior. Soneira lembrou que logo das “trabas administrativas” aplicadas nos últimos procesos electorais fan do dereito ao voto unha “misión imposible”, e como mostra sinalou que o índice de participación pasou en poucos anos de superar o 30 por cento a situarse por debaixo do 5 por cento. Estas reformas, engadiu, “introduciron obstáculos administrativos de carácter insuperable na maioría dos casos”.

Esta frase de Pablo  Iglesias, o fundador do PSOE, define perfectamente á Sra. Maruja que hoxe acaba de deixarnos para seguir sementando socialismo alí por onde se atope. Os socialistas  tratámonos de compañeiros e de ti,  pero a Maruja da Cotarra sempre lle chamamos Sra. Maruja e xa ninguén tiña dúbidas de a quen nos referíamos. Porque Maruja era unha SEÑORA con maiúsculas.

Deixando ao lado todo o esperpento que envolve a xestión desta tan necesaria vía de comunicación  para o conxunto da Costa da Morte e non solo para unha parte da mesma (por certo, a máis próxima á capital provincial), a violación da Lei de Contratos do Estado, a case duplicación do custe, a redución do período concesional a un custe maior, o incumprimento sistemático das promesas do Presidente e mais membros do seu goberno, as reiteradas faltas de respecto aos habitantes da Costa da Morte, e un longo etc máis de actuacións lamentables en todo o proceso de  xestión da aínda non nata autovía, da a impresión de que o Presidente Feijoo, a Conselleira Vázquez, o Partido Popular e todo o seu contorno mediático, agardan a que os felicitemos polo bochornoso espectáculo amosado estes días: un remedo de inicio das obras da mini-autovía destinado a enganar aos nativos facendo ver que se fai.

Eu son capaz de entender tódalas posturas e tódalas opinións. Compartilas xa é outra cousa. Levamos moito tempo nun debate interminable sobre as características políticas e intelectuais que debera ter o/a líder do PSOE. O que está de moda nos últimos tempos é que sexa un/ha perfecto/a descoñecido/a. Máis importante aínda: que non tivese ningunha responsabilidade política nin de goberno.
Pois non concordo para nada. Eu non quero viaxar nun avión onde a condición que prime sexa que o piloto careza de experiencia algunha e que solo nos fiemos da súa palabra como aval técnico da súa capacidade. Iso podería servir en situacións de emerxencia como na nosa transición política pero parece absurdo e arriscado logo do camiño andado pola nosa democracia.
Hai xente tan allea á realidade que necesita crear  outra. Solo así se entende o fácil recurso á calumnia, á mentira e á difamación con tanta alegría e con tanta irresponsabilidade. Quizá o que busquen estes persoeiros, necesitados de asistencia psiquiátrica urxente, é un minuto de gloria para ver así satisfeita a súa ansia de protagonismo: o importante é que falen del aínda que non sexa para ben. Como non teño ningunha intención de alimentar esa obsesión enfermiza, con todo o cariño, adícolle esta conversa entre Sócrates e un dos seus discípulos.
Os seguros agrarios naceron en España alá polo 1917 para tentar solucionar os graves problemas que supuñan a perda das colleitas nun país cunha variabilidade climática tan imprevisible como é o noso. Nun principio aseguraban as colleitas contra o risco de incendio, o gando e a saraiba. Anos despois, en 1919, nace a Mutualidade Nacional do Seguro Agropecuario e as sucesivas melloras supuxeron modificacións que daban resposta as eivas que se ían detectando ao longo dos anos.
Páxina 1 de 4