O Xilgaro

O Xilgaro

Moi boas sosios. Eston abafado coa fojaxe que estes dias nos ten sin solás no fondo da nosa posa do Muelle Novo. Tan sen foljos ando que non me animein a contarvos algo hasta hoxe, e non será porque non escuito cousas alí debaixo das farolas!!! porque a xente fala, fala, fala, e non para de falar.

 

Aquí estou de novo, meus, despois duns dias de relaxo nas mornas augas da miña poza. Que temperatura neste mes de setembro! Coido que debe ser certo iso do cambio climático porque meu pai, un vello e experimentado lorcho de mar que morreu por trincar unha miñoca posta nunha brinca enferruxada -que Santa Sirenita o teña na Groria-  sempre contaba que o inverno chegaba despois da Barca. Pois este ano non. Parece que a Virxe da Barca votoulle leña o forno do sol e cada día é mais caluroso que o anterior.

 

Vaia movida no Muelle Novo colegas. Na miña vida vin tanta xente a cabalo de dúas rodas. Ultimamente non hai mais que festa e alegría ao redor da miña poza e isto ten as gaivotas absolutamente desnortadas e xa non saben onde pousarse. Tanto que incluso manipulan a información e penduran do punto de saída a publicidade dos “amigos”, cando todos sabemos que foron outros os que financiaron o evento.

 

Hai que ver, meus, a chea de colorido e de alegría que invadiu hoxe o Curbeiro. Que chea de de rapaces, e non tan rapaces, montados en multicolores bicicletas percorrendo Camariñas. Que caras de felicidade. Canta envexa tiven hoxe por non poder subirme a un sillín, pero, como podedes comprender, calquera sae da poza e da ferga! Mentres non se invente unha escafandra con auga incorporada, tamaño lorcho, estou condenado a ver pasar os acontecementos  a mollo e o abrigo do nordés.

 

Aquí estou de novo, sosios. Non estou morto, non. Xa sei que algún, ou algunha, ganas non lle faltan de trincarme coa barbadeira pero eu ando listo e agóchome na ferga para ver e escoitar o que se di polo Muelle Novo.

 

Non don feito, meus. A miña última colaboración levantou carochas nun feixe de xente. Todos se deron por aludidos pero eu non aludín a nadie. Porqué será?

 

Aquí estou de novo, meus. Miúdo traxín había hoxe no Muelle Novo cando aínda non abrira o día. Un día precioso, por certo. Unha morea de embarcacións da 7ª lista cargadas de concursantes no campionato de pesca dende embarcación que organiza a Federación Galega de Pesca coa colaboración da Asociación de Empresarios de Camariñas e do Club Náutico. Saían todos moi ledos e con cara de avezadas xentes de mar a bordo de embarcacións de todo tamaño e condición. .

 

Empezo a estar preocupado sosios. A miña ferga chegan decotío informes a cada cal mais truculento. Xa sabedes que nestes días está habendo unha invasión de calamares  que fan as delicias dos nativos e dos visitantes. Todos, sen excepción, apichótanse debaixo das farolas do Muelle Novo e non dan tregua. Eu, agochado na ferga, escóitoos falar e contar sen xeito nin maneira.

 

Por aquí estou de novo, meus. Seguro que a estas horas xa sabedes que me quixeron levar preso porque tiven o atrevemento de contarvos o que escoito dende a miña ferga, no Muelle Novo. Pero xa vedes, por aquí sigo atento o que pasa polas beiras da miña poza morniña o abrigo do nordés.

 

Estaba eu quentándome ó soliño que amorna a miña poza, ao carón do Club Náutico, cando escoitei a Danielito contarlle a alguén que “é unha vergoña que todo un ministro se pase polo pobo da man dun alcalde imputado...”

 

Páxina 5 de 6