O Xilgaro

O Xilgaro

Xa me queda pouco de estancia porque o traballo agárdame en Berna. Non queda outra, que non están os tempos para xogar co curro. Eu, de boa gana, ben quedaba aquí na pola da miña figueira do Riás pero a vida é como é.

Sigo por aquí meus amigos e amigas aínda que xa me quedan poucos días de solaz antes de volver ás xélidas terras helvéticas. E non descanso. Ando de festa en festa e de celebración en celebración á conta do noso patrón San Xurxo. E como andamos nas datas en que andamos cadroume a miña estancia coa presentación da lista que o PSOE presenta ás próximas eleccións municipais. Foi un acto magnífico onde estiveron presentes as emocións e unha posta en escena moi bonita e digna dunha gran vila como é Camariñas e o seu concello.

Sigo por aquí, meus amigos. A miña figueira está verdeando que da gloria vela e ao meu redor todo son flores e verdura luxuriosa. Coma cada ano, a primavera explota coa chegada dos longos días e coa calor... ou coa “caloret”, que diría unha alcaldesa de longas terras. Todo coma sempre. Coma cada ano.

Volvemos a estar de volta, amigos e amigas, porque hai que celebrar o Santo Patrón coa familia e porque, como sabedes, algúns paxaros retornamos cando o pai sol volve a quentar e a miña figueira do Riás comeza a botar abrochos verdes co cambio da estación. É primavera e case tódolos paxaros cambiamos de aire cando ataca o frío e volvemos cando o chegan as calores. No meu caso, como xa vos teño contado noutra ocasión, cambio a miña pola de figueira do Riás polas xeadas terras Suizas gracias a un tal Mariano Rajoy que me animou a practicar a “mobilidade laboral”  ou a morrer de fame. Debe ser moi poderoso este home que fai que un paxaro coma min teña que optar pola neve centroeuropea cando o que me pide o corpo e piar todo o ano mirando cara Regodorta e a Nogueira.

O chocolate provén do cacao e, contrariamente ao que todo o mundo cree, non é doce se non moi amargo. O chocolate que coñecemos é o produto de múltiples misturas onde entran o azucre, o leite, froitos secos, e unha morea de produtos que dan como resultado toda esa morea de chocolates que hoxe coñecemos.
Os preeiros son necesarios na natureza porque comen toda canta podremia queda abandonada como os restos e cadáveres doutros animais que, doutro xeito, federían cos gases da súa descomposición ou incluso contaminarían o contorno natural. Os voitres ou as gaivotas son un bo exemplo de preeiros que contribúen a deixar limpo de podremia o noso medio ambiente natural.
EL SUEÑO DE LA RAZÓN PRODUCE MONSTRUOS: Así titúlase un dos famosos gravados de Goya e, salvando as distancias, así e o que acontece estes días en Camariñas coas interpretacións e as consecuencias que as resolucións xudiciais están tendo sobre o cansino asunto do Tanatorio.
Miñas donas, meus señores, España é un país onde a esperanza de vida é mais longa. Iso non acontece pola teoría da evolución das especies se non polo investimento que historicamente ven facendo o noso país en sanidade e en dotacións sanitarias de primeiro nivel e polo noso modelo social que protexe a todos seus membros... ou polo menos protexía ate non fai moito.
Miñas donas, meus señores, leo na páxina web do Partido Popular de Camariñas o texto da Xefatura Territorial  da Consellería de Sanidade polo que RESOLVE denegar a autorizaqción de funcionamento do Tanatorio Municipal de Camariñas. Non deixa de sorprender que o texto da resolución a teña un Partido Político (que non é parte no asunto) e a prensa, antes que o concello que é quen lle solicita á Xunta a resolución. Curiosa interpretación que fai  a Xunta de Galicia do principio de respecto institucional.
Aquí estamos de volta, meus. Hoxe vimos tódolos lorchos xuntos porque hai variación e profusión de temas, e algún deles con moito tomate. Primeiro manifestarvos que estamos, toda a familia lorcheira, moi ledos e contentos do partidón que fixo España  na final da Eurocopa... que pasada! Que primor! Que ghosada, José, que ghosada!! Estamos os lorchos en estado de orgasmo -futbolístico e patriota- permanente. Noraboa aos xogadores e gracias por facernos esquecer a puñetera prima de risco por uns intres.

 

Páxina 1 de 6