×

Aviso

JUser: :_load: non foi posíbel cargar o usuario do ID: 89
A nosa compañeira Marisol Soneira estará na candidatura do PSdG-PSOE nas próximas eleccións autonómicas no número 5 da lista

 


Aínda que na prensa estes días xa se daba por feito, nos somos respectuosos cos procesos orgánicos do noso Gran Partido, e informamos unha vez que no día de onte, o Comité Federal de Listas, aprobou definitivamente as listas das próximas eleccións autonómicas.

A lista na provincia de A Coruña, estará encabezada por Fran Caamaño, Marisol Soneira logo de realizar un excelente e abundante traballo no Parlamento de Galicia pasa do número 7 (posto no que concorreu nas últimas eleccións) ao número 5.

Coa presenza de Marisol nas listas, recoñecese o poder político da Costa de Morte. Poder gañado ano a ano coas vitorias electorais. En esta comarca, o PSdG-PSOE, ten 4 alcaldes e os seus concelleiros son decisivos en outro dous concellos. Ademais foi na Costa da Morte onde o PP sufriu o revés mais importante nas eleccións municipais.

Pois ben, moito que lle pese a algúns, unha vez máis, e xa van moitas, o Socialismo Camariñán e recoñecido, respectado e valorado en toda Galicia.

Estas elección son decisivas para Galicia e para España, o PP está gobernando en clave electoral, igual que fixo nas eleccións Andaluzas e Asturianas, deixa as decisión dolorosas para despois das eleccións.

Si gaña o PP, o que virá será moi duro, xa están falando de baixar as pensións e empeorar a sanidade quitando as mamografías e outras probas.

Si os galegos paramos a Feijóo, pararemos o goberno incompetente, inútil e insolidario de Rajoy.

 

#salvemos400e

08 Agosto 2012
Publicado en Economía e traballo
Al Presidente del Gobierno de España: Por el mantenimiento de los 400€ a los parados sin prestación. Pidamos que no se retire la ayuda de 400 euros mensuales a los parados que hayan agotado la prestación por desempleo.

Según los planes del Gobierno del Partido Popular, las personas que se encuentren en esta situación dejarán de cobrar este subsidio a partir del próximo 15 de agosto.
Las personas que reciben esta prestación no tienen otros ingresos para vivir, hablamos de familias que no tienen casi nada y que si se quedan sin esta ayuda del Estado no podrán subsistir.

Es una injusticia que mientras se ayuda a los bancos se decida dejar a miles de personas sin los únicos ingresos que les permiten comer y seguir adelante.

POR EL MANTENIMIENTO DE LOS 400€ A L@S PARAD@S SIN PRESTACIÓN

Participa y haz tú petición en la siguiente dirección:

Por el mantenimiento de los 400 euros a parados sin prestación

 

O Goberno Rajoy acaba de tomar unha decisión que tira por terra o dereito a dispor de atención sanitaria para tódolos españois, independentemente do seu nivel de riqueza ou do seu extracto social, volvendo a vellas fórmulas que xa críamos esquecidas.

A reforma introducida polo Goberno obriga a tódolos pensionistas a pagar unha parte dos medicamentos, a tódolos traballadores a pagar mais polos medicamentos, a todo o mundo a pagar polas prótesis que necesite, a pagar polo transporte sanitario para persoas maiores (pensionistas) que necesiten diálisis e outros tratamentos semellantes, establece tramos para o pago dos medicamentos en función da renda onde trata igual o que gaña 18.000€ o ano que o que gana 100.000, etc. Pero o grave deste auténtico Golpe de Estado ao dereito a saúde, o meu xuizo, está na decisión de privar os maiores de 26 anos, que nunca cotizaran a Seguridade Social, do dereito a acceder a sanidade pública en igualdade de condicións que o resto dos cidadáns.

Un modelo de sociedade solidaria e xusta cóbralle aos cidadáns  en función da súa riqueza a través dos impostos directos (IRPF)  e a todos a través dos impostos indirectos (IVA), e logo ofrécelle, nos servizos básicos, unha carta igual de prestacións. Tamén contribuímos, proporcionalmente o noso salario,  a financiar a Seguridade Social.  E, polo tanto, falsa a afirmación de que dispoñemos dunha sanidade “gratis” total e que iso non se pode soster xa que a pagamos a través dos impostos (sempre pagan mais os que mais teñen a través do IRPF) e a través das cuotas mensuais onde sempre paga mais o que ten mais base de cotización. A cambio diso temos (agora xa será mellor dicir tiñamos)  unha boa sanidade, universal (que chegaba a todos en igualdade de condicións e independentemente da súa renda), e barata se a comparamos con outros países onde, por desgracia para eles, aínda teñen amplas capas sociais que non teñen acceso a sanidade por carecer de recursos. O exemplo de Estados Unidos é relevante.

Coa reforma introducida polo Partido Popular os maiores de 26 anos, que nunca tiveron a oportunidade de traballar e, polo tanto, de cotizar a Seguridade Social,  quedan excluídos da atención sanitaria pública e, se queren ser atendidos nela, terán que pagala. No suposto caso de que careza de medios terá que aportar un feixe de papeis que demostren que é pobre de solemnidade. Que significa isto?

Significa volver o modelo predemocrático onde había unha sanidade para pobres e outra para ricos; significa volver a caridade pública e renunciar a xustiza social; significa excluír a unha parte importante da cidadanía da solidariedade colectiva do conxunto da sociedade; significa que se abriu unha porta moi perigosa porque, si os que non cotizan  carecen de  dereito a atención sanitaria, canto tardarán en cuestionar a conveniencia, ou non, de prestar determinados servicios como transplantes, ou asistencia sanitaria “cara” a determinados colectivos como as persoas maiores? Significa, tamén, que se abre a posibilidade de que a atención sanitaria sexa distinta en función da conta corrente do paciente.

Quizá moita xente pense que isto en España non vai a ocorrer nunca, pero tampouco pensamos que se ía excluír a tódalas persoas maiores de 26 anos, que nunca cotizaran a Seguridade Social, da prestación sanitaria pública, e xa está en marcha. Este feito, por si mesmo, é a expresión terrible dunha ideoloxía que ve a sociedade humana como a evolución natural das especies onde a máxima é “sálvese o que poida”.
Para quen dubide do modelo que nos queren impoñer, recoméndolle que vexa a película Jhon Q., protagonizada por Denzel Washington (2002), onde se fai un retrato fidedigno do que significa ser rico ou pobre cando o teu fillo necesita un transplante de corazón.

100 Días de Rajoy (I)

04 Abril 2012
Publicado en Opinión
En tan só 100 días Rajoy fixo retroceder a España o século pasado.
Rajoy que chegou ao Goberno prometendo que ía sacar a España da crise e a crear emprego, cun Plan moi rigoroso que xa tiña preparado, e tan so 100 días o plan non aparece por ningún lado.
A prima de risco aumentou un 26%, a Bolsa caeu a mínimos históricos e o paro alcanzou máximos ata agora non coñecidos.
Que os orzamentos do Estado tiñan que ser restritivos case ninguén o pon en cuestión por canto toda Europa está atravesando unha grave crise económica, acrecentada polas fórmulas que os conservadores Merkel e Sarkozi están impoñendo, que ten especial incidencia nas economías do sur: Grecia, Italia, Portugal, Irlanda e España. Pero o que define o sentido ideolóxico de quen deseña os orzamentos é a quen lle cobra os impostos e, a que destina os impostos cobrados.

 


O Goberno Rajoy, fixo pública o seu sostén ideolóxico a través das grandes contas do Estado. Para empezar hai que dicir que solo un goberno irresponsable e antipatriota é capaz de supeditar as contas do Estado a unha contenda electoral doméstica para, supostamente, obter réditos electorais de curto alcance, cousa que non se produxo nin en Andalucía nin es Asturias. Xa veremos os custes que esa decisión ten para o futuro económico de España.

Logo veñen as contas, diante das que hai que facerse as dúas preguntas básicas: a quen lle cobramos os impostos, e con quen gastamos, ou non, o produto deses impostos? Pois, polo adiantado onte, Rajoy vaille cobrar os impostos, basicamente, as clases medias e os empregados públicos que teñen unha nómina e contribúen mes a mes a manter o edificio do Estado do Benestar: sanidade, ensinanza, dependencia, infraestruturas, etc. Este gran colectivo, a quen Rajoy prometeu non subir os impostos van a ver reducido o seu salario polo simple feito de ver incrementado o IRPF á súa nómina. E xa van dous incrementos en menos de cen días. Para os empregados públicos aínda é peor porque se lle conxela o salario, outra vez, e a suma da inflación mais o IRPF supón unha redución, en termos reais, superior a rebaixa aplicada por Zapatero en maio de 2010. Para todos, pero moi especialmente para os pensionistas, aplícaselle un “agasallo” mais: a subida da luz e do gas aféctalles especialmente a eles, e aféctalles especialmente os pensionistas galegos que son os que cobran as pensións mais baixas de toda España e, sen embargo, a subida da enerxía é lineal en todo o Estado.

A quen non lle cobra impostos Rajoy? A aqueles que dispoñen de asesores ben pagados para burlar a lei; a aqueles que agochan os beneficios en paraísos fiscais; ós que trasladan o seu domicilio fiscal para non contribuír solidariamente os gastos comúns, etc. A todos eses aplícaselles unha amnistía fiscal, de tal xeito que reciben un premio, nalgún caso, de mais do 30% por haber sido insolidarios, egoístas e, posiblemente, delincuentes. Un empresario honrado que cotice segundo a lei, estará abrigado a tributar, por término medio, un 38% dos seus beneficio. Se non fose tan honrado e agochase, ou disimulase, os beneficios obtidos, hoxe podería branquealos tributando solo o 10%, tal como anunciou onte o Goberno. Independentemente da falta de ética da medida, a mensaxe é moi clara para o conxunto da cidadanía: paga a pena ser un defraudador porque, ao final, o delincuente ten premio.

Pero a segunda parte da ecuación é terrorífica. En que vamos a gastar, ou en que non vamos a gastar, os recursos do Estado? Pois para empezar Mariano Rajoy xa nos mandou unha mensaxe: a dependencia é cousa das mulleres e polo tanto os Orzamentos non é que recorten, non, suprimen a partida para este apartado. As consecuencias son claras para un segmento da sociedade moi concreto: as nais, as fillas, as irmáns, as noras, as esposas, as parellas, etc, etc. Esta decisión non ten transcendencia soamente económica se non que agocha toda unha concepción dun modelo social onde as mulleres acaban renunciando a súa vida profesional, fora do fogar, cando xorde un cadro familiar de dependencia grave. Suponse que recibiran o xusto premio os seus sacrificios nun ceo que aínda está por demostrar que exista, porque o Estado ten claro cales son as prioridades.

Tamén deixa de gastar o Estado en políticas de emprego. E dicir, que o Estado renunica a aplicar políticas ó mais grave problema que hoxe ten España e, de paso, xa se leva por diante algunhas das funcións das organizacións empresariais e sindicais como son a formación para o emprego, reciclaxe de parados, etc. Dunha tacada, carambola múltiple e, ademais, contentan a caverna mediática  que se pasou os últimos meses demonizando as organizacións dos traballadores.

Onde mais non vamos a gastar? No acceso a vivenda. Nada mais e nada menos que, entre o recorte anterior e o actual, mais dun 60%. Esta decisión acabará coa axuda dos rapaces a independizarse e terá consecuencias para os propietarios de vivendas en aluguer.

Resumindo. Rajoy, que como todo o mundo sabe é “un señor como Dios manda”, non cumpre co precepto aquel que igrexa católica nos ensina a través do catecismo e que dicía que “Dios premia os bos e castiga os malos”. Todo o contrario. Nesta nova filosofía Rajoniana ser un bo cidadán non solo é malo se non que, por riba, ten castigo; primeiro aumentándonos os impostos, e logo negándonos servizos e dereitos que axudamos, con esforzo e moito traballo, a construír e consolidar entre todos.

Claro que hai ideoloxía nos partidos e nos gobernos, e engánanse moito os que pensan que a mellor maneira de corrixir os posibles erros da esquerda é votar a dereita. Os andaluces tivérono moi claro fai unha semana. Tomemos nota os demais.

 

En novembro de 2004, Mariano Rajoy dicía: “Vamos a intentar hacer en España lo que Jaume y todos vosotros hicisteis en Balares”. Vimos de coñecer como a Audiencia Provincial de Palma, condenou o ex-presidente do Goberno Balear e ex-ministro de Medio Ambiente do goberno de Aznar (un dos ministros do Prestige) a 6 anos de cadea, por pagar con diñeiro público a un periodista de El Mundo o cal enxalzaba a súa actividade política (en Camariñas, outros cobran por estar todos os días difamando con paranoias en medios dixitais).
Acaso a comunicación entre os máximos representantes do PP falla. O u por contra o señor Rajoy está pasando da política que o señor Feijóo está levando a cabo en Galicia.

SONEIRA REPROCHA AOS POPULARES QUE O GOBERNO DE RAJOY RETIRE A PESCA DA NOMENCLATURA DOS MINISTERIOS POR PRIMEIRA VEZ NA HISTORIA.
A deputada socialista alerta sobre as consecuencias para a Pesca deste “primeiro xesto do Goberno popular” . Advirte de que o titular do ministerio competente, Arias Cañete se fixera famoso “pola nefasta negociación con Marrocos e por pedir axudas para as ganderías de lidia, que por algo sería”.
Ironizou sobre a recuperación para o equipo de Arias Cañete de Samuel Juárez ou da incorporación da propia Rosa Quintana, “porque así tería a oportunidade de negociar o próximo ano unhas TACs e unhas cotas que nos permitan ser os reis do mundo”.



“Polos seus feitos habelos coñecer”, sobre esta cita bíblica argumentaba a deputada socialista, Marisol Soneira o seu reproche ao PP pola eliminación histórica do Goberno Rajoy da Pesca na nomenclatura dos ministerios do seu Gabinete.

“É a primeira vez en todos os gobernos de España en que a Pesca desaparece”, xa que o departamento pasa a chamarse Ministerio de Agricultura Alimentación e Medio Ambiente.

A portavoz de Pesca do Grupo Socialista referiuse tamén ao titular deste novo ministerio, Miguel Arias Cañete.  “Foi un ministro preocupado polas axudas para as ganderías de lidia, por algo sería”, espetou Soneira, para lembrar a continuación a súa responsabilidade como ministro na anterior etapa de Goberno popular na negociación con Marrocos”, de nefastos resultados para o sector en Galicia. 

Tamén recordou que no seu equipo estaba o conselleiro de Medio Rural, Samuel Juárez, “que igual o recuperan para este ‘negociado menor’ que é a pesca para o Executivo Rajoy”. Chegou tamén a mencionar a posibilidade de que sexa chamada a propia Rosa Quintana. “Tería a posibilidade de negociar o próximo ano unhas TACs e unhas cotas que nos permitirían ser os reis do mundo mundial”, ironizou a deputada socialista.

Soneira afirma que “en Madrid acaban de dar unha mensaxe: O novo Goberno de España acaba de dicirnos que a Pesca é un asunto menor”.

A portavoz de Pesca socialista esixe explicacións a Núñez Feijóo, “porque se vendeu ata a saciedade a capacidade do Presidente da Xunta  para influír no PP español e en Mariano Rajoy”.

Soneira lamenta esta decisión do Executivo de Madrid, aínda que sexa só desde o punto de vista estratéxico, porque “cando vaiamos a sentarnos na mesa en Bruxelas a negociar a política pesqueira, a tarxeta do noso ministro non fará referencia a esta, será o único que non sexa ministro de pesca”, apuntou.


 

Nuevos recortes educativos en Galicia... Las escuelas infantiles del Consorcio de la Xunta (Galiña Azul), cerrarán el mes de agosto. Buena forma de defender la conciliación familiar !

 

Páxina 1 de 2